Musicstart.ir

آهنگ: برادر لئو و مودی – “هیچ کس متوجه نشده است”

آهنگ: برادر لئو و مودی – “هیچ کس متوجه نشده است”

آهنگ “هیچ کس متوجه نشده است” از برادر لئو و مودی، بزرگ‌ترین زلزله‌ی موسیقی فارسی‌زبان سال ۲۰۲۵ بود. نه به خاطر بیت سنگین یا فلو خفن، بلکه چون برای اولین بار یکی با صدای لرزان و واقعی گفت: «ما داریم می‌میریم و شما فقط استوری‌مون رو لایک می‌کنید.» از همان شب اول که تو تلگرام پخش شد، تا همین امروز (۱۹ نوامبر ۲۰۲۵) بالای ۱۲۰ میلیون استریم فقط تو کانال‌های غیررسمی جمع کرده، بیش از ۷۰ میلیون بازدید ریلز اینستاگرام، ترند شماره یک تیک‌تاک فارسی به مدت ۴۸ روز متوالی، و هشتگ #هیچ_کس_متوجه_نشده_است که الان بالای ۶۸۰ هزار ویدیو داره که بیشترشون جوونایی‌ان که دارن گریه می‌کنن و می‌گن «منم همینم».

این آهنگ دیگه موسیقی نیست. یه اعترافه. یه خودکشی دسته‌جمعی صوتی‌ست که خوشبختانه خیلی‌ها رو زنده کرد.

این دو برادر واقعاً کی‌ان؟

لئو (لئونارد، متولد ۱۳۷۷ تهران، محله نیروی هوایی) و مودی (محمد، متولد ۱۳۸۰ همان محله) برادرای واقعی‌ان. پدرشون ۲۵ سال راننده تاکسی خطی بود، مادرشون خیاط فصلی. خونه‌شون ۶۵ متری، سه خوابه، ولی همیشه پر از آدم بود چون فامیل زیاد داشتن.

لئو قد ۱۹۰، شونه‌های پهن، صدای بم مثل غرش شیر زخمی – به همین خاطر دوستاش از بچگی صداش می‌کردن لئو. مهندسی مکانیک دانشگاه آزاد قبول شد، ولی چون پول شهریه نبود، رفت سربازی، بعدش کارگر کارخونه، نگهبان پارکینگ، پیک موتوری، فروشنده موبایل قسطی… هر کاری که فکرشو بکنی کرد تا آخرش هیچی نشد. الان ۲۸ سالشه و هنوز تو خونه پدرش زندگی می‌کنه.

مودی کوچیکه‌تره، لاغر، چشمای درشت و غمگین، موهای فر که همیشه می‌ریخت رو صورتش. عاشق نقاشی بود، گرافیک دانشگاه هنر قبول شد، ولی وسط ترم چهارم ترک کرد چون دیگه نمی‌تونست از تختخواب بلند شه. یه مدت رفت کافه کار کنه، بعدشم شد فریلنسر اینستاگرام برای پیج‌های فروش لباس. روزی ۱۶ ساعت ادیت می‌کرد و شب‌ها با قرص می‌خوابید.

هیچ‌کدومشون قبلاً آهنگ درست حسابی نساخته بودن. لئو فقط تو مراسم عروسی فامیل رپ می‌خوند، مودی هم بیت‌های ساده با گوشی درست می‌کرد برای دوستاش. تا اون شب لعنتی دی‌ماه ۱۴۰۳.

اون شب چی شد؟

۱۷ دی ۱۴۰۳، تهران زیر برف سنگین. برق قطع و وصل می‌شد. لئو تو خونه تنها بود، نشسته بود رو زمین آشپزخونه، چاقوی میوه‌خوری دستش، زل زده بود به رگ دستش. گوشی زنگ خورد. مودی بود با صدای گرفته: «داداش… بیا پیشم… دارم خفه می‌شم.»

لئو رفت. بدون حرف، با همون لباس خونه. وقتی رسید، مودی درو باز کرد، چشمای قرمز، گونه‌های خیس. هیچی نگفتن. فقط نشستن رو زمین راهرو. مودی یه بیت پیانو قدیمی که از یوتیوب دانلود کرده بود پلی کرد. لئو شروع کرد زیر لب زمزمه کردن: «هیچ کس متوجه نشده…»

تا صبح آهنگ تموم شد. با یه میکروفون ارزون چینی، لپ‌تاپ لئو که ویندوزش پر از کرک بود، و گریه‌هایی که تو بک‌وکال موند. صبح که آهنگ رو برای ۱۲ نفر تو گروه فامیلی فرستادن، تا شب شده بود ۸۰۰ هزار بار پخش. یه هفته بعد، همه ایران داشت گوش می‌داد.

چرا این آهنگ این‌قدر دردناک واقعی بود؟

چون هیچ دروغی توش نبود. نه ادعای گنگستری، نه ماشین خارجی، نه دخترای مدلینگ، نه سفر دبی. فقط دو تا برادر که دیگه نمی‌تونستن نقش بازی کنن.

لئو تو لایو معروف ۳ ساعته‌شون (که ۴۲۰ هزار نفر همزمان نگاه می‌کردن) گفت: «ما ۱۰ سال داشتیم لبخند می‌زدیم و می‌گفتیم حالمون خوبه. پدرمون می‌پرسید “پول لازم نداری؟” ما می‌گفتیم “نه بابا، کارم خوبه”. مادرمون می‌پرسید “دختره چی شد؟” می‌گفتیم “تموم شد، یکی دیگه پیدا می‌کنم”. دوستامون می‌گفتن “بیا بیرون”، ما می‌گفتیم “خسته‌م”. ولی حقیقت این بود که ما هر شب با قرص می‌خوابیدیم و صبح با کابوس بیدار می‌شدیم.»

مودی هم اضافه کرد: «من حتی به خودم نمی‌گفتم که همجنس‌گرام. می‌ترسیدم. فکر می‌کردم اگه بگم، بابام سکته می‌کنه، مامانم گریه‌ش تموم نمی‌شه، فامیل طردم می‌کنن. پس لبخند می‌زدم و تو اینستا استوری شاد می‌ذاشتم. ولی هر شب می‌نوشتم تو نوت گوشی: اگه برم، کسی ناراحت می‌شه؟»

موج بعد از آهنگ چی شد؟

۲۴ ساعت بعد از پخش، کانال‌های تلگرامی بزرگ موسیقی زیرزمینی آهنگ رو گذاشتن. ۴۸ ساعت بعد، همه ریلزسازا داشتن با آهنگ گریه می‌کردن. یه هفته بعد، هشتگ #متوجه_شویم ترند شد و جوونا شروع کردن داستان خودشونو گفتن. یکی نوشت: «منم ۵ ساله افسردگی دارم، خانوادم فکر می‌کنن تنبلیم.» یکی دیگه: «منم عاشق یه پسرم، ولی نمی‌تونم بگم.» یکی دیگه: «منم هر شب قرص می‌خورم که نمیرم.»

لئو و مودی شوکه شدن. فکر می‌کردن حداکثر ۱۰ هزار نفر گوش بدن. ولی یهو صفحه اینستاشون از ۳۰۰ فالوئر رفت به ۱.۸ میلیون (الان ۳.۲ میلیون شده).

روانشناسا، سلبریتی‌ها، حتی چند تا بازیگر و خواننده معروف ری‌اکشن گذاشتن. یکی از روانپزشکای معروف تهران تو لایو اومد و گفت: «این آهنگ احتمالاً تو یه ماه گذشته حداقل ۵۰۰ خودکشی رو جلوگیری کرده.»

یه کمپین راه افتاد به اسم «برادر». الان بیشتر از ۴۵۰۰ نفر تو گروه تلگرامی‌شون هستن که هر شب چک‌این می‌کنن همدیگه رو. لئو و مودی خودشون هر شب ساعت ۱۲ لایو می‌گیرن فقط برای اینکه یکی تنها نمونه.

تأثیر فرهنگی و اجتماعی (خیلی بزرگ‌تر از یه آهنگ)

تو ایران، این آهنگ باعث شد برای اولین بار موضوع سلامت روان جوونا جدی گرفته بشه. چند تا روزنامه اصلاح‌طلب مطلب نوشتن (البته با سانسور). یه برنامه تلویزیونی شبکه سه دعوتشون کرد، ولی شرط گذاشتن که کلمه «خودکشی» و «همجنس‌گرا» نگن – قبول نکردن. یه برند بزرگ لباس ورزشی بهشون پیشنهاد همکاری ۸۰۰ میلیونی داد – رد کردن. گفتن: «ما نمی‌خوایم با درد مردم پول دربیاریم.»

حتی تو مدارس و دانشگاه‌ها، مشاورا شروع کردن آهنگ رو مثال بزنن. یه معلم تو شیراز گفت تو کلاس پخش کرد و ۴ تا دانش‌آموز بعد از کلاس اومدن پیشش و گفتن اولین باره که یکی جای اونا حرف زده.

مودی تو لایو گفت: «ما الان تحت درمانیم. من دیگه قرص نمی‌خورم که بخوابم، قرص می‌خورم که زنده بمونم. لئو هم دیگه چاقو دست نمی‌گیره. ما خوب شدیم چون دیگه تنها نیستیم.»

آلبوم و آینده

الان دارن روی آلبوم “پشت لبخند” کار می‌کنن که ۱۲ ترک داره. ترک دوم به اسم “طناب و قرص” هفته دیگه میاد. ترک سوم “بابا چرا نمی‌پرسی؟” قراره در مورد فشار پدران ایرانی باشه. ترک چهارم “دختره که دیگه نیست” در مورد عشق یک‌طرفه و افسردگی بعدش.

ه. کل درآمد آلبوم رو دادن به بنیاد “برادر” که هزینه درمان جوونای افسرده رو بده.

لئو گفته: «اگه فقط یه نفر با این آلبوم از خودکشی منصرف بشه، ما تا آخر عمر آهنگ می‌سازیم.»

حرف آخر (واقعی‌ترین حرف)

“هیچ کس متوجه نشده است” فقط یه آهنگ نبود. یه انقلاب بود. یه فریاد بود از طرف همه ما که سال‌ها لبخند زدیم و گفتیم “خوبم” در حالی که داشتیم می‌مردیم.

لئو و مودی با این ترک به همه پدرا، مادرها، دوستا، فامیل، معشوقه‌های سابق، همکلاسی‌ها، همکارا گفتن: لطفاً… یه بار واقعاً بپرسید. نه “حالت خوبه؟” که جواب آماده‌ش “آره” باشه. بپرسید: «واقعاً تو دلت چی می‌گذره؟»

چون اگه اون شب مودی به لئو زنگ نزده بود، الان هیچکدومشون نبودن.

و شاید خیلی از ما هم‌نسلای ما هم دیگه نباشن.

ولی الان هستن. و ما هم هستیم. و دیگه تنها نیستیم.

داداش، خواهر، اگه داری اینو می‌خونی و حس می‌کنی هیچ‌کس متوجه نشده… من متوجه شدم. لئو متوجه شده. مودی متوجه شده. ۳ میلیون نفر دیگه هم متوجه شدن.

تو تنها نیستی. فقط بگو. ما هستیم.

تبلیغات، صدای برند توئه؛ نذار بی‌صدا بمونه

بهترین مجموعه‌های افکت صدا برای طراحی موشن، تیزر، پادکست و ویدئو

آموزش تبلیغات یعنی تبدیل ایده به درآمد!

لذت شنیدن بهترین آهنگ های کلاسیک جهان در سایت موزیک استارت.

با آموزش برنامه نویسی سطح خودت رو ارتقا بده

برای ثبت استعداد ورزشی خود به سایت جوین تلنت سر بزنید.

برای دیدن آموزش به سایت میتوانید مراجعه کنید

نوشتهٔ پیشین
آهنگ: Le Crash – “Fade to Grey”
نوشتهٔ بعدی
آهنگ: Waldis & Tómas جوشکاری – “عزیزم”

ثبت موزیک در گوگل

برای ثبت موزیک خود در گوگل این قسمت را پر کنید

نام و نام خانوادگی هنرمند
آپلود کاور آهنگ(ضروری)
انواع فایل های مجاز : jpg, jpeg, png, gif.
انواع فایل های مجاز : mp3, حداکثر اندازه فایل: 200 MB.

Musicstart.ir

آهنگ: برادر لئو و مودی – “هیچ کس متوجه نشده است”

آهنگ: برادر لئو و مودی – “هیچ کس متوجه نشده است”

آهنگ “هیچ کس متوجه نشده است” از برادر لئو و مودی، بزرگ‌ترین زلزله‌ی موسیقی فارسی‌زبان سال ۲۰۲۵ بود. نه به خاطر بیت سنگین یا فلو خفن، بلکه چون برای اولین بار یکی با صدای لرزان و واقعی گفت: «ما داریم می‌میریم و شما فقط استوری‌مون رو لایک می‌کنید.» از همان شب اول که تو تلگرام پخش شد، تا همین امروز (۱۹ نوامبر ۲۰۲۵) بالای ۱۲۰ میلیون استریم فقط تو کانال‌های غیررسمی جمع کرده، بیش از ۷۰ میلیون بازدید ریلز اینستاگرام، ترند شماره یک تیک‌تاک فارسی به مدت ۴۸ روز متوالی، و هشتگ #هیچ_کس_متوجه_نشده_است که الان بالای ۶۸۰ هزار ویدیو داره که بیشترشون جوونایی‌ان که دارن گریه می‌کنن و می‌گن «منم همینم».

این آهنگ دیگه موسیقی نیست. یه اعترافه. یه خودکشی دسته‌جمعی صوتی‌ست که خوشبختانه خیلی‌ها رو زنده کرد.

این دو برادر واقعاً کی‌ان؟

لئو (لئونارد، متولد ۱۳۷۷ تهران، محله نیروی هوایی) و مودی (محمد، متولد ۱۳۸۰ همان محله) برادرای واقعی‌ان. پدرشون ۲۵ سال راننده تاکسی خطی بود، مادرشون خیاط فصلی. خونه‌شون ۶۵ متری، سه خوابه، ولی همیشه پر از آدم بود چون فامیل زیاد داشتن.

لئو قد ۱۹۰، شونه‌های پهن، صدای بم مثل غرش شیر زخمی – به همین خاطر دوستاش از بچگی صداش می‌کردن لئو. مهندسی مکانیک دانشگاه آزاد قبول شد، ولی چون پول شهریه نبود، رفت سربازی، بعدش کارگر کارخونه، نگهبان پارکینگ، پیک موتوری، فروشنده موبایل قسطی… هر کاری که فکرشو بکنی کرد تا آخرش هیچی نشد. الان ۲۸ سالشه و هنوز تو خونه پدرش زندگی می‌کنه.

مودی کوچیکه‌تره، لاغر، چشمای درشت و غمگین، موهای فر که همیشه می‌ریخت رو صورتش. عاشق نقاشی بود، گرافیک دانشگاه هنر قبول شد، ولی وسط ترم چهارم ترک کرد چون دیگه نمی‌تونست از تختخواب بلند شه. یه مدت رفت کافه کار کنه، بعدشم شد فریلنسر اینستاگرام برای پیج‌های فروش لباس. روزی ۱۶ ساعت ادیت می‌کرد و شب‌ها با قرص می‌خوابید.

هیچ‌کدومشون قبلاً آهنگ درست حسابی نساخته بودن. لئو فقط تو مراسم عروسی فامیل رپ می‌خوند، مودی هم بیت‌های ساده با گوشی درست می‌کرد برای دوستاش. تا اون شب لعنتی دی‌ماه ۱۴۰۳.

اون شب چی شد؟

۱۷ دی ۱۴۰۳، تهران زیر برف سنگین. برق قطع و وصل می‌شد. لئو تو خونه تنها بود، نشسته بود رو زمین آشپزخونه، چاقوی میوه‌خوری دستش، زل زده بود به رگ دستش. گوشی زنگ خورد. مودی بود با صدای گرفته: «داداش… بیا پیشم… دارم خفه می‌شم.»

لئو رفت. بدون حرف، با همون لباس خونه. وقتی رسید، مودی درو باز کرد، چشمای قرمز، گونه‌های خیس. هیچی نگفتن. فقط نشستن رو زمین راهرو. مودی یه بیت پیانو قدیمی که از یوتیوب دانلود کرده بود پلی کرد. لئو شروع کرد زیر لب زمزمه کردن: «هیچ کس متوجه نشده…»

تا صبح آهنگ تموم شد. با یه میکروفون ارزون چینی، لپ‌تاپ لئو که ویندوزش پر از کرک بود، و گریه‌هایی که تو بک‌وکال موند. صبح که آهنگ رو برای ۱۲ نفر تو گروه فامیلی فرستادن، تا شب شده بود ۸۰۰ هزار بار پخش. یه هفته بعد، همه ایران داشت گوش می‌داد.

چرا این آهنگ این‌قدر دردناک واقعی بود؟

چون هیچ دروغی توش نبود. نه ادعای گنگستری، نه ماشین خارجی، نه دخترای مدلینگ، نه سفر دبی. فقط دو تا برادر که دیگه نمی‌تونستن نقش بازی کنن.

لئو تو لایو معروف ۳ ساعته‌شون (که ۴۲۰ هزار نفر همزمان نگاه می‌کردن) گفت: «ما ۱۰ سال داشتیم لبخند می‌زدیم و می‌گفتیم حالمون خوبه. پدرمون می‌پرسید “پول لازم نداری؟” ما می‌گفتیم “نه بابا، کارم خوبه”. مادرمون می‌پرسید “دختره چی شد؟” می‌گفتیم “تموم شد، یکی دیگه پیدا می‌کنم”. دوستامون می‌گفتن “بیا بیرون”، ما می‌گفتیم “خسته‌م”. ولی حقیقت این بود که ما هر شب با قرص می‌خوابیدیم و صبح با کابوس بیدار می‌شدیم.»

مودی هم اضافه کرد: «من حتی به خودم نمی‌گفتم که همجنس‌گرام. می‌ترسیدم. فکر می‌کردم اگه بگم، بابام سکته می‌کنه، مامانم گریه‌ش تموم نمی‌شه، فامیل طردم می‌کنن. پس لبخند می‌زدم و تو اینستا استوری شاد می‌ذاشتم. ولی هر شب می‌نوشتم تو نوت گوشی: اگه برم، کسی ناراحت می‌شه؟»

موج بعد از آهنگ چی شد؟

۲۴ ساعت بعد از پخش، کانال‌های تلگرامی بزرگ موسیقی زیرزمینی آهنگ رو گذاشتن. ۴۸ ساعت بعد، همه ریلزسازا داشتن با آهنگ گریه می‌کردن. یه هفته بعد، هشتگ #متوجه_شویم ترند شد و جوونا شروع کردن داستان خودشونو گفتن. یکی نوشت: «منم ۵ ساله افسردگی دارم، خانوادم فکر می‌کنن تنبلیم.» یکی دیگه: «منم عاشق یه پسرم، ولی نمی‌تونم بگم.» یکی دیگه: «منم هر شب قرص می‌خورم که نمیرم.»

لئو و مودی شوکه شدن. فکر می‌کردن حداکثر ۱۰ هزار نفر گوش بدن. ولی یهو صفحه اینستاشون از ۳۰۰ فالوئر رفت به ۱.۸ میلیون (الان ۳.۲ میلیون شده).

روانشناسا، سلبریتی‌ها، حتی چند تا بازیگر و خواننده معروف ری‌اکشن گذاشتن. یکی از روانپزشکای معروف تهران تو لایو اومد و گفت: «این آهنگ احتمالاً تو یه ماه گذشته حداقل ۵۰۰ خودکشی رو جلوگیری کرده.»

یه کمپین راه افتاد به اسم «برادر». الان بیشتر از ۴۵۰۰ نفر تو گروه تلگرامی‌شون هستن که هر شب چک‌این می‌کنن همدیگه رو. لئو و مودی خودشون هر شب ساعت ۱۲ لایو می‌گیرن فقط برای اینکه یکی تنها نمونه.

تأثیر فرهنگی و اجتماعی (خیلی بزرگ‌تر از یه آهنگ)

تو ایران، این آهنگ باعث شد برای اولین بار موضوع سلامت روان جوونا جدی گرفته بشه. چند تا روزنامه اصلاح‌طلب مطلب نوشتن (البته با سانسور). یه برنامه تلویزیونی شبکه سه دعوتشون کرد، ولی شرط گذاشتن که کلمه «خودکشی» و «همجنس‌گرا» نگن – قبول نکردن. یه برند بزرگ لباس ورزشی بهشون پیشنهاد همکاری ۸۰۰ میلیونی داد – رد کردن. گفتن: «ما نمی‌خوایم با درد مردم پول دربیاریم.»

حتی تو مدارس و دانشگاه‌ها، مشاورا شروع کردن آهنگ رو مثال بزنن. یه معلم تو شیراز گفت تو کلاس پخش کرد و ۴ تا دانش‌آموز بعد از کلاس اومدن پیشش و گفتن اولین باره که یکی جای اونا حرف زده.

مودی تو لایو گفت: «ما الان تحت درمانیم. من دیگه قرص نمی‌خورم که بخوابم، قرص می‌خورم که زنده بمونم. لئو هم دیگه چاقو دست نمی‌گیره. ما خوب شدیم چون دیگه تنها نیستیم.»

آلبوم و آینده

الان دارن روی آلبوم “پشت لبخند” کار می‌کنن که ۱۲ ترک داره. ترک دوم به اسم “طناب و قرص” هفته دیگه میاد. ترک سوم “بابا چرا نمی‌پرسی؟” قراره در مورد فشار پدران ایرانی باشه. ترک چهارم “دختره که دیگه نیست” در مورد عشق یک‌طرفه و افسردگی بعدش.

ه. کل درآمد آلبوم رو دادن به بنیاد “برادر” که هزینه درمان جوونای افسرده رو بده.

لئو گفته: «اگه فقط یه نفر با این آلبوم از خودکشی منصرف بشه، ما تا آخر عمر آهنگ می‌سازیم.»

حرف آخر (واقعی‌ترین حرف)

“هیچ کس متوجه نشده است” فقط یه آهنگ نبود. یه انقلاب بود. یه فریاد بود از طرف همه ما که سال‌ها لبخند زدیم و گفتیم “خوبم” در حالی که داشتیم می‌مردیم.

لئو و مودی با این ترک به همه پدرا، مادرها، دوستا، فامیل، معشوقه‌های سابق، همکلاسی‌ها، همکارا گفتن: لطفاً… یه بار واقعاً بپرسید. نه “حالت خوبه؟” که جواب آماده‌ش “آره” باشه. بپرسید: «واقعاً تو دلت چی می‌گذره؟»

چون اگه اون شب مودی به لئو زنگ نزده بود، الان هیچکدومشون نبودن.

و شاید خیلی از ما هم‌نسلای ما هم دیگه نباشن.

ولی الان هستن. و ما هم هستیم. و دیگه تنها نیستیم.

داداش، خواهر، اگه داری اینو می‌خونی و حس می‌کنی هیچ‌کس متوجه نشده… من متوجه شدم. لئو متوجه شده. مودی متوجه شده. ۳ میلیون نفر دیگه هم متوجه شدن.

تو تنها نیستی. فقط بگو. ما هستیم.

تبلیغات، صدای برند توئه؛ نذار بی‌صدا بمونه

بهترین مجموعه‌های افکت صدا برای طراحی موشن، تیزر، پادکست و ویدئو

آموزش تبلیغات یعنی تبدیل ایده به درآمد!

لذت شنیدن بهترین آهنگ های کلاسیک جهان در سایت موزیک استارت.

با آموزش برنامه نویسی سطح خودت رو ارتقا بده

برای ثبت استعداد ورزشی خود به سایت جوین تلنت سر بزنید.

برای دیدن آموزش به سایت میتوانید مراجعه کنید

نوشتهٔ پیشین
آهنگ: Le Crash – “Fade to Grey”
نوشتهٔ بعدی
آهنگ: Waldis & Tómas جوشکاری – “عزیزم”

ثبت موزیک در گوگل

برای ثبت موزیک خود در گوگل این قسمت را پر کنید

نام و نام خانوادگی هنرمند
آپلود کاور آهنگ(ضروری)
انواع فایل های مجاز : jpg, jpeg, png, gif.
انواع فایل های مجاز : mp3, حداکثر اندازه فایل: 200 MB.

Musicstart.ir