جورجیو فاضیو با EP جدید خود با نام “هیچ چیز جز شبیه سازی” به ناشناخته فرو می رود ، آهنگ هایی را ارائه می دهد که خط بین نمای دیجیتال و احساسات انسانی را محو می کند.

اگرچه در بیش از هفت دقیقه به ساعت می پردازیم ، این پروژه احساس می کند مختصر و در عین حال متراکم است و شنوندگان را به یک جهان انتزاعی سوق می دهد که در آن بافت های براق و اضطراب سینمایی همزیستی دارند. با ترسیم فرضیه شبیه سازی (ایده ای که واقعیت ممکن است کد باشد) ، Fazio تنش فلسفی را به صدا تبدیل می کند و فضایی را ایجاد می کند که هم بیگانه و هم به طرز تکان دهنده ای آشنا باشد.

افتتاح با ضربان های شکسته که این چالش را به چالش می کشد ، “هیچ چیز جز شبیه سازی” خیلی سریع شما را از منطقه راحتی خود و به سرزمین زندگی در دنیای برنامه نویسی خارج می کند. باس پالس ضرب و شتم می زند و می شکند ، اما با یک جذابیت ناخوشایند. اگر به خودتان اجازه دهید ، ممکن است وارد ناشناخته شوید.

سفر به سمت داخل در قطعه همراه خود حتی بیشتر می رود ، “اما چیزی احساس واقعی می کند.” در اینجا آهنگ های شکننده ای که از طریق ناهماهنگی استاتیک در حال برش بودند ، در میان آتش سوزی دیجیتالی ، اسکواش های زودگذر از گرما را نشان می داد. به نظر می رسد موضوع آن حتی در فضاهای ساخته شده احساس واقعی است. اعطای تحریف و تعریف به عنوان استعاره برای دوره معاصر ما ، جایی که واقعیت غالباً توسط مصنوعی مبهم است.

با هم ، این دو قطعه ارائه شده به همان اندازه تحریک آمیز هستند. این یک EP برای شنوندگان با گرسنگی برای موسیقی است که فقط از آن لذت نمی برند بلکه با ادراک روبرو می شوند. در مورد ظروف سرباز یا مسافر چالش برانگیز و پرشور که “با چیزی جز شبیه سازی” نیست ، اما “چیزی احساس واقعی می کند” ، Fazio ثابت می کند که موسیقی آزمایشی می تواند به همان اندازه شکل های سنتی تر رزونانس عاطفی داشته باشد. این یک پروژه است که تقریباً به همان اندازه که شنیده می شود احساس می شود ، که مهم نیست که مه دیجیتالی ، چیزی غیرقابل انکار واقعی هنوز هم باقی می ماند.

با Giorgio Fazio ارتباط برقرار کنید: اینستاگرام